Chinese honing, dat is geen grap, het is honing uit China. Een honing die niet vaak voldoet aan de Franse normen.
In Frankrijk hanteren we een eenvoudige definitie van wat dit natuurlijke product precies is. Het gaat in dit geval om het product van bijen dat uitsluitend uit nectar wordt vervaardigd. Een eenvoudige definitie die iedereen aanspreekt, maar die op de honingmarkt ter discussie wordt gesteld. Met name wat betreft honing uit China.
Waarom is er controverse rond Chinese honing?
Allereerst moet gezegd worden dat niet alle Aziatische honing in de vuilnisbak thuishoort. Chinese honing is omstreden. Azië staat echter ook bekend om zijn honingsoorten van uitzonderlijke rijkdom. We denken daarbij uitsluitend aan de Kirgizische honing.
In feite is honing uit China die op de Europese markt terechtkomt vaak verdacht. Uit talrijke controles is gebleken dat de bijen werden gevoerd met glucosestroop of andere soortgelijke stoffen.
Het resultaat is dus een heel zoete, gekarameliseerde jam. Bijna al te zoet. Juist deze werkwijze vormt in ons land een probleem en voldoet niet aan de door Frankrijk opgelegde norm.
Een duidelijk gebrek aan traceerbaarheid om de herkomst te achterhalen
Chinese honingproducenten hebben mazen in de wet gevonden om de Europese markt te blijven overspoelen. Als op de etiketten duidelijk «made in France» staat vermeld, spelen de andere honingproducenten doorgaans het spel mee. Inderdaad, de Marokkaanse honing vormt geen probleem voor de etikettering. Chinese honing dringt daarentegen vaak de markt binnen door met woorden te spelen.
Heel vaak staat op de etiketten de vermelding «honing geproduceerd buiten de EU». Bij 90% kunt u er zeker van zijn dat deze honing uit China komt. In feite gaat het om honing die zich verschuilt achter de benaming «bloemenhoning».
Als u even met de woorden speelt, zult u begrijpen dat u te maken hebt met honing van slechte kwaliteit, waarvan de prijs niet echt iets zegt.